Exilio

vouvos da-la despedida

como dan os cantadores

con el sombrero en la mano

moi boas noites señores

Quérote como "la trucha al trucho"

Aquel día en que fun á escola grabaría unha das mais antigas imaxes que a miña memoria retén. Lembro como a profe nos convidou a mirar pola fiestra o arco da vella. Eu queríaa moito, era moi miudiña e vestía sempre con saias por debaixo dos xeonllos e uns zapatos cun chisco de tacón. Ela tamén me quería , seica era unha nena boíña cunhas boas bochechas pra me achuchar quen quixer...iso si, á hora de dar bicos xa era outro conto e cando non me apetecía resolvía cun " se me acabaron los besos" .

Irene foi durante moitos anos a miña outra mitade.Ela era o oposto a min , Irene era movemento contínuo , lindura e debuxaba as mil marabillas eu pola contra era máis tranquiliña , despistada e ao tempo observadora e sempre tiña especial interes por estar coa xente maior.Pasabámolo ben ... a nosa imaxinación bulía como o vento do Nordés.

Jesús foi o meu primeiro amigo. A súa casa era moi grande e misteriosa. No seu cuarto tiña un hipopótamo que me flipaba e no patio unha figueira moi grande. Tamén fomos mozos , un dos nosos actos de amor foi escapar da súa casa pra ir recoller flores ao paseo da Rapadoira e outro quizais foi encerrarnos na despensa a comer Nocilla a culleradas .

Nacín por despiste mais tiven a sorte de ter cinco nais e dous pais e é que ser a pequecha de seis irmaos éche o que ten . A miña casa sempre en contínuo movemento¡

Meu pai adoitaba preguntarme "canto me queres ?" e eu respostaba "como la trucha al trucho"

O lagarto pintado ;PPP

atopei este fondo nunha páxina de literatura infantil, http://www.ourizoazul.org/ClubLectura/ClubLectura.htmul.org/ClubLectura/ClubLectura.htm na que curiosamente colabora unha profesora da miña faculdade Marilar Aleixandre ...sorpresas que da a vida ;P

Non crezasss bechiño¡¡¡

MENINA

Hoxe escuitarei esta peza emocionada ;P


MENINAMúsica e letra: José Luis d.P. Orjais.

menina que vendes as ondas do mar
nom vendas teu corpo que o podes quebrar.
menina que vendes maçás de coral
nom vendas teus olhos que os podes quebrar
menina que vendes pétalas de flor
nom quero guirnaldas quero o teu amor
e menina que vendes granadas de mao
bem sabes que o povo pode nom calar
e menina que vendes razons para opinar
bem sabes que a luta pode continuar.
ug:menina es feita, es grande, es dura.
nom quero que vendas mais.
di-me tu.
di-lhe ao Sr.Bombom que nom queres vender
que nom queres que vendam mais.

Praterías foi onte lugar de compartir contos ... resulta que uns colegas (a meirande parte estudantes coa beca Seneca) ficaron dende hai uns meses tódolos luns en diferentes espazos de Compostela(as súas casas , prazas algún bar...) coa fin de se contar contos. O conto é que onte uninme a este Contacontos para contar a miña historia cantado co acompañamento dun acordeón.

Resultou agradábel e unha experiencia que se podo hei repetir. Aínda que xa quedan poucas semanas pra que remate a vida compostelá e todo o que este ano foi acontecendo...e qué será o que acontecerá pro vindeiro ano? un ano de facer moitas parvadas mais tamén de cheo de cousas lindas que foron ocorrendo...

Por último debo agradecer a aperta de Aleix , porque de verdade podo dicir que o sinto como un amigo e lamentarme por ser distante moitas veces por timidez.Muitas grazas por ser tan riquiño e por falarme en galego ;P

E non teño tempo pra mais contos porque aínda hei ficar encerrada na faculdade se non recollo en breves .

bicos grandes

Ai que susto case me levo un disgusto¡¡¡

Esa frase era repetida unha vez tras outra nunha obra de teatro que vin no cole... e isto ven a que onte case morro do susto , estaba tan tranquila na sala facendo un traballiño sobre as 3 da mañá cando entra pola fiestra un becho voador que non sabería dicir que era ...era case do tamaño dun paxaro pero silencioso mais como non tiña a luz prendida non souben o que era e ficarei coa dúbida porque collín e funme para a habitación deixándolle a fiestra da sala aberta , bufff pero meteume un acojone de medo porque non deixaba de revolotear polo teito.O certo e que en momentos como este me sinto realmente ridícula e teño que recoñecer que son unha medicas...mais quén non ten algún medo¿?

Por diante quedan días de traballo intenso e de sentir presión no peito. Por sorte o traballo que me ocupa agora mesmo é moi agradábel trátase de facer unha unidade didáctica sobre musica popular ou tradicional e facer a presentación en power point , estes son algúns dos amiguiños que me están a axudar coa tarefa:

Sr.Charrasco e Sra.Pandeireta Don Bombo Sr Zanfona


A QUE ESTÁN LINDOS¿?( http//:www.xistra.info )


E hoxe concerto do coro en Lugo e mañá en Compos , aturar a miramiromira, vestir pija , agradecer que aínda haxa algunha compañeira maja porque o ambiente é horríbel , poñer uns taconazos de la muerte e pasar calor...enfín estou cansa desta historia e máis cando non gosto do programa...

Bicos ¡¡¡