Para cantar coma min

Exilio

2006-06-24T08:24:00.000-07:00

vouvos da-la despedida

como dan os cantadores

con el sombrero en la mano

moi boas noites señores

Quérote como "la trucha al trucho"

2006-06-22T11:24:00.000-07:00

Aquel día en que fun á escola grabaría unha das mais antigas imaxes que a miña memoria retén. Lembro como a profe nos convidou a mirar pola fiestra o arco da vella. Eu queríaa moito, era moi miudiña e vestía sempre con saias por debaixo dos xeonllos e uns zapatos cun chisco de tacón. Ela tamén me quería , seica era unha nena boíña cunhas boas bochechas pra me achuchar quen quixer...iso si, á hora de dar bicos xa era outro conto e cando non me apetecía resolvía cun " se me acabaron los besos" .

Irene foi durante moitos anos a miña outra mitade.Ela era o oposto a min , Irene era movemento contínuo , lindura e debuxaba as mil marabillas eu pola contra era máis tranquiliña , despistada e ao tempo observadora e sempre tiña especial interes por estar coa xente maior.Pasabámolo ben ... a nosa imaxinación bulía como o vento do Nordés.

Jesús foi o meu primeiro amigo. A súa casa era moi grande e misteriosa. No seu cuarto tiña un hipopótamo que me flipaba e no patio unha figueira moi grande. Tamén fomos mozos , un dos nosos actos de amor foi escapar da súa casa pra ir recoller flores ao paseo da Rapadoira e outro quizais foi encerrarnos na despensa a comer Nocilla a culleradas .

Nacín por despiste mais tiven a sorte de ter cinco nais e dous pais e é que ser a pequecha de seis irmaos éche o que ten . A miña casa sempre en contínuo movemento¡

Meu pai adoitaba preguntarme "canto me queres ?" e eu respostaba "como la trucha al trucho"

O lagarto pintado ;PPP

2006-06-16T09:08:00.000-07:00

atopei este fondo nunha páxina de literatura infantil, http://www.ourizoazul.org/ClubLectura/ClubLectura.htm ul.o rg/ClubLectura/ClubLectura.htm na que curiosamente colabora unha profesora da miña faculdade Marilar Aleixandre ...sorpresas que da a vida ;P

Non crezasss bechiño¡¡¡

2006-06-16T06:33:00.000-07:00

MENINA

2006-06-16T04:34:00.000-07:00

Hoxe escuitarei esta peza emocionada ;P

MENINAMúsica e letra: José Luis d.P. Orjais.

menina que vendes as ondas do mar
nom vendas teu corpo que o podes quebrar.
menina que vendes maçás de coral
nom vendas teus olhos que os podes quebrar
menina que vendes pétalas de flor
nom quero guirnaldas quero o teu amor
e menina que vendes granadas de mao
bem sabes que o povo pode nom calar
e menina que vendes razons para opinar
bem sabes que a luta pode continuar.
ug:menina es feita, es grande, es dura.
nom quero que vendas mais.
di-me tu.
di-lhe ao Sr.Bombom que nom queres vender
que nom queres que vendam mais.

2006-06-13T11:54:00.000-07:00

Praterías foi onte lugar de compartir contos ... resulta que uns colegas (a meirande parte estudantes coa beca Seneca) ficaron dende hai uns meses tódolos luns en diferentes espazos de Compostela(as súas casas , prazas algún bar...) coa fin de se contar contos. O conto é que onte uninme a este Contacontos para contar a miña historia cantado co acompañamento dun acordeón.

Resultou agradábel e unha experiencia que se podo hei repetir. Aínda que xa quedan poucas semanas pra que remate a vida compostelá e todo o que este ano foi acontecendo...e qué será o que acontecerá pro vindeiro ano? un ano de facer moitas parvadas mais tamén de cheo de cousas lindas que foron ocorrendo...

Por último debo agradecer a aperta de Aleix , porque de verdade podo dicir que o sinto como un amigo e lamentarme por ser distante moitas veces por timidez.Muitas grazas por ser tan riquiño e por falarme en galego ;P

E non teño tempo pra mais contos porque aínda hei ficar encerrada na faculdade se non recollo en breves .

bicos grandes

Ai que susto case me levo un disgusto¡¡¡

2006-06-05T05:53:00.000-07:00

Esa frase era repetida unha vez tras outra nunha obra de teatro que vin no cole... e isto ven a que onte case morro do susto , estaba tan tranquila na sala facendo un traballiño sobre as 3 da mañá cando entra pola fiestra un becho voador que non sabería dicir que era ...era case do tamaño dun paxaro pero silencioso mais como non tiña a luz prendida non souben o que era e ficarei coa dúbida porque collín e funme para a habitación deixándolle a fiestra da sala aberta , bufff pero meteume un acojone de medo porque non deixaba de revolotear polo teito.O certo e que en momentos como este me sinto realmente ridícula e teño que recoñecer que son unha medicas...mais quén non ten algún medo¿?

Por diante quedan días de traballo intenso e de sentir presión no peito. Por sorte o traballo que me ocupa agora mesmo é moi agradábel trátase de facer unha unidade didáctica sobre musica popular ou tradicional e facer a presentación en power point , estes son algúns dos amiguiños que me están a axudar coa tarefa:

Sr.Charrasco e Sra.Pandeireta Don Bombo Sr Zanfona

A QUE ESTÁN LINDOS¿?( http//:www.xistra.info )

E hoxe concerto do coro en Lugo e mañá en Compos , aturar a miramiromira, vestir pija , agradecer que aínda haxa algunha compañeira maja porque o ambiente é horríbel , poñer uns taconazos de la muerte e pasar calor...enfín estou cansa desta historia e máis cando non gosto do programa...

Bicos ¡¡¡

Se non che chega este mundo faite astronauta¡¡¡

2006-05-29T03:45:00.000-07:00

Grandídimo o disco de Marful , é o autoagasallo que para min fixen neste mes no que cumprín os 21 anos . Acabo de recibilo e estame gustando tantisimo , éncheseme o peito con cada peza , se cadra non son obxectiva porque gosto da voz de Uxía Pedreira dende hai moitísimos anos , daquelas cando todas as pícaras da miña idade estaban a escoitar aos Backstreet boys eu escuitaba Chouteira...alén disto é focega¡

Uxía ten unha voz con moita forza , unha voz que no disco explota os graves con toques cabareteiros , de salón de baile coa valentía que lle dá a súa loita musical e o tempo tamén a dozura exquisita dos seus matices . Non sei simplesmente que había tempo que non desfrutaba tanto escoitando un disco por non falar xa dunha estética xenial cuns sifóns por protagonistas.

Por certo as imaxes foron tiradas do blogs do Clube de fans de Marful ( http://clubedefansdemarful.blogspot.com/ ) onde tedes actualizado todo o que vai acontecendo co grupo , que ten a súa páxina que está moi linda máis sen actualizacións. http://www.folque.com/musica-marful/

" Eu de moza era unha viciosa de cantar"Concha de Luneda

2006-05-24T11:01:00.000-07:00

Mi má eu quixera ser tan encantadora coma esta muller , ademais de excelente cantadora, unha traballadora nata ... deixovos algunha das frases célebres que puiden rescatar do Alalá de onte.

"Eu son pobre pero son a máis rica de Luneda porque son feliz"

"Eu casei cun home probe porque se casas cun rico es criada toda a vida e así o que tes suáchelo"

"A vida é lindiiiiiisima lindísimaaaa , só hai que saber levala"

"Eu fago calzóns longos de algodón puro porque agora aos homes cápanos con eses calzóns cortos " e despois un ataque de risa ;P

Chamoume muito á atención o xeito de tocala pandeireta , porque collíaa coa esquerda coa pel para abaixo e tocaba na madeira cun pao que sostiña coa dereita... será por incultura mais nunca ollara tocar así.

Unha muller auténtica ,tanto que algunhas (elea e máis eu) nun puidemos evitar soltar algunha bágoa.

Por certo agora buscando en internet algo sobre ela atopei na sección de xistra de coruxo dentro da páxina www.ghastaspista.com unha nova canción co meu nome que lla recolleron a Sr.Concha cuxa volta dí:

Que lindas pernas ten a Carolina
non son cortas, non son larghas,
non son ghordas non son finas.

Marcho de festa nenos que non se pode esquecer que Compostela está en festa , opaí a Ascensión.

por unha manchea de pontes galegas¡¡¡¡

2006-05-19T10:36:00.000-07:00

hai catro anos e case unha semana que os meus miolos mudaron a ponte para se comunicar co mundo , agora esa ponte ten aroma , ruxir , textura galega . Agora os meus miolos camiñan por esa ponte cando toco cando canto cando choro cando beillo cando escribo estas verbas cando ollo cando quero cando rexeito cando bico cando discuto ... e moi a miúdo os miolos atopan atrancos como pedras no medio do camiño que acadan sobrepasar grazas a súa natureza teimuda ou ráfagas de vento que fan que se aferren con toda a forza a baranda. Os miolos non caen porque saben escoitar o canto dos valentes que loitan . E ti a que agardas¿?

ainsss que formais

2006-05-19T08:24:00.000-07:00

atopei esta foto e nun me puiden resistir a colgala ;PPP é da clase indo a cantar a un acto de postureo dos que fai a USC enfín mais nós estamos tan monos ;P eu ando por aí perdida ...

mi madriña o peor dese día foi estar de resaca e aturar o facha do meu decano dando a brasa durante os pinchos...enfín cousas da vida

21 primaveras

2006-05-15T11:37:00.000-07:00

Rir , chorar , aprender , compartir , aoutocríticame , alcolizarme , apertar e falar con quen había tempo que non falaba , cantar coa luguesa dos repeniques de ouro , escuitar miles de gaitas mesmo cando tentaba durmir , ver a unha ferrolana que levaba súculos sen ver , abrir agasallos , cociñar pescada á cazola , magullar máis o xeonllo tulleito , recibir 12 msx de benvida ás 21 primaveras , apañar bicos na costa da morte , tocar moiñeira xota rumba pasodobre coa pandeireta , durmir pouco , facer unha presentación de "Camiña don Sancho" para a facul , tocar no violino un minuetto de Mozart.

Unha semana como peche a un ano no que me reinventei , un ano que remata moito mellor do que puidera agardar e desbotar pois o dito de "o que mal comeza mal remata" en definitiva 21 primaveras.

vello compañeiro

2006-05-05T06:14:00.000-07:00

Teño a un vello compañeiro algo esquecido .A foto está tirada da páxina www.olhares.com , hai fotos impresionantes.

Un Guaranito, por favor¡

2006-05-05T03:38:00.000-07:00

Las Víctimas de Cola-Asesina
(una lista parcial)
Los líderes sindicales en la lista de abajo trabajaban en las plantas de embotellamiento de
Coca-Cola en Colombia, y fueron asesinados. Muchos otros trabajadores de Coca-Cola
han sido torturados, secuestrados, y/o detenidos ilegalmente por las fuerzas paramilitares,
quienes frecuentemente trabajan en conjunto con la gerencia de las plantas.
Fecha Nombre Planta de Coca-Cola
1989 Avelino Chicanoy Pasto
8/4/94 José Eleazar Manco David Carepa
20/4/94 Luis Enrique Giraldo Arango Carepa
23/4/95 Luis Enrique Gomez Granado Carepa
5/12/96 Isidro Segundo Gil Carepa
26/12/96 José Librado Herrerra Osorio Carepa
21/6/01 Oscar Dario Soto Polo Monteria
31/8/02 Adolfo de Jesús Munera Lopez Barranquilla

O recolector de mans

2006-05-04T12:15:00.000-07:00

INTERVENCIÓN MURAL DE MAURO TRASTOY
Há dias que gostava de nom ter passado, de nom arrastrar o peso de dúzias de histórias nas costas e mesmo nom ter História. Que nom pesasse nada do que pesa, que nom houvesse medo nem vergonha, que nom houvesse que dizer sexo quando queremos dizer amor. atirar a máscara, abandonar essa imagem de adulta, autónoma, independente e mostrar-me sem pele, em carne viva para que qualquer um pudesse experimentar. Passem e vejam! Toquem. Nom há mais nada, apenas carne. Carne com desejo. Nom qualquer um, mas esse um, outro, aquele polo que hoje o estômago nom tem paragem.
Tenho na palma da mao umha estúpida carícia que nom dei, um punhado de palavras que nunca tivem corgaem de falar. Tenho umha bofetada contida que dói inutilmente, umha aperta espessa que nom era para min. A minha particular cartografia do fracasso. Há dias como hoje que gostava de cortar as maos, serrar polos pulsos aos poucos, centímetro a centímetro. Atirá-las longe e esquecer que há umha vida nelas, vestir os cotos com luvas, esterilizadas.Quem me dera umha mao virgem. Umha mao sem carícia dolorosa, sem rlatos em terceira pessoa que falam de mim, sem ansiedade roída nas unhas, sem a forma do lápis no indicador. Umha mao virgem para deixar-se levar acompanhada, nem acolhedora nem recolhedora.
Cada linha um caminho do passado, escondida por capas e capas de cremes hidratantes, suavizantes, a amolecera novela da vida, o novelo. Retirando cada capa desaparecem os amantes, os desprezos, as filhas, os projectos, as linguas, os momentos sol, os esquecimentos, o maor. Leva-a, traduze-a em nada. Devolve-ma em braco. Ainda que o mapa silencioso de umha vida sem passado seja o Nada. Devolve-ma lisa, definitivamente eu, por fim eu, despossuída. Essa grande mentira que sou agora, com a mao limpa, sem linhas, sem caminhos.
Que me devolvam a minha mao. A minha particular cartografia do sucesso.
(texto de Raquel Miragaia, para o programa da exposición)

O outro mundo

2006-05-02T07:47:00.000-07:00

Na miña primeira experiencia como profe tiven a sorte de coñecer a Alba que me lembraba muitísimo a unha pequecha chamada Carolina que aínda que trato con ela dende hai anos nunca descubrín ese outro mundo no que vive , igual que Alba , e que facía delas unhas pícaras tremendamente despistadas. Alba adoita ter o ollar perdido mais a dozura da súa face deixa entrever que nos seus miolos estanse artellando 531 historias que non falan de princesas porque Alba ao igual que Carolina nunca soñou con ser princesa ela gosta máis de imaxinar un lapiz máxico que se agocha no armario que está ao fondo da clase , ou pensa no marabillosa que resulta a luz dos vagalumes ...

ou se cadra estase a preguntar que ocorrería se os bebés puideran espiarnos a través do embigo da súa nai.

Alba ten nove anos e senta na fila que está pegada as xanelas , se cadra senta alí porque pode mirar pola xanela e fuxir a outro mundo no que sinte máis seguridade , ela non escontra o lugar para compartir ese mundo tan rico que agocha xa que a escola só entende do 2+2=4 deixando escapar a imaxinación , a dozura (cohibida xa que o contacto fisico ou emocional non se leva) que só demostran os seus olliños castaños.

Carolina ten 21 anos e muitas veces sintese tamén noutro mundo , mais agora
conqueriu amizades e espazos que lle permiten falar tal e como ela sinte , mais moitas veces aínda sinte medo. Agora Carolina quere ser mestra e loitar para conquerir mais espazos de liberdade de igualdade no que cada un se poda expresar segundo se sinta e non como todo entorno agarda que se exprese , de seguro que así todos aprenderemos muito máis e muitas albas e carolinas poderán vivir no mundo real.

Se cadra ese outro mundo vaise ir reflictindo neste espazo e os poucos que ledes estas verbas (o certo e que aínda me da vergoña espirme polo que a difusión foi escasa)sabedes perfectamente que son Carolina e Alba supuxo pra min reflexionar sobre eu mesma de pequecha. Mais o de vivir noutro mundo e o despiste tamén ten as súas ventaxas porque só esquecendo as chaves dentro da casa puiden pasar un domingo marabilloso , compartido con xente moi linda e cunha adicatoria instrumental daquela canción que di con muito acerto:

A Carolina é unha tola
que todo o fai o revés
vístese pola cabeza
e íspese polos pes

homenaxe a tres cabesiñas tolas

2006-04-29T08:53:00.000-07:00

e eu vestindo de verde , ainsss quero ir a lugooo que parece que aló se respira moito amor no ambiente ;P

25 de Abril,SEMPRE¡

2006-04-26T07:16:00.000-07:00

Onte hoxe mañá hai cinco vinte corenta mil anos é día de revolta mais ti ficas durmida porque tes medo porque te/me dis/digo a ti/min mesma que non es desa pasta e a loita é para os valentes ... mais un día espertas e ves ules saboreas o amargor do que te rodea ;un día perdibes a rudeza da realidade e non podes facer máis que escoitar o contaxioso canto do que é valente.

Quen cose , quen toca o contrabaixo , quen informa ,quen estuda, quen cura, quen constrúe , quen educa... quen canta , quen chora , quen seduce , quen lamenta, QUEN BERRA ten na súa man que cada día sexa un día de revolta. Por iso ontehoxemañáhaicincovintecorentamilanos 25 DE ABRIL SEMPRE

En breves Semana da Educación Crítica

2006-04-24T04:43:00.000-07:00

Ai jasus , aqui tou de novo , unha finde de perdidadelavida ,i é que xa non sei que hei faser comigo e por diante unha semana na que hai que avanzar muito nun proxecto a ostia de lindo no que ando algo metida , a edición XXI da Semana da Educación Crítica que se vai desenvolver na faculdade de CC.da Educación(tanto no Campus Sur coma no Norte) entre o 9 e o 12 e habera unha manchea de obradoiros , encontros e o venres romaríaaaaaaaaaa. (e esa finde será a tamén a XXI edicion da miña vida , toume facendo maior... quen sabe cicais algún día sente a cabesiña.)

Venres foi noite de foliada un pouco estraña , e é que en Alto Minho estaban de celebración do 25 de Abril (teño unha cunca que da fe disto ;P), e aló fomos @s Frebud@s a entolear un pouco e mesturarse nun ambiente un tanto estraño , con ideas de todalas cores e pra tódolos gustos mais estivemos a gusto , recital poético , contacontos e nós con todolos trebellos. Mais estrañei muitoo a dúas individuas que ultimamente me teñen algo abandonada ;(( , e teño que aturar aos frebudos a putearme coa perda de feminidade x ser a única frebuda que resiste , enfínss , unha si mais rabuda que vale por unhas cantas e a regueifar non hai frebudo que me gañe(agora que abandonou o Castelao) ;P

Enfín , a ver se escribo algo máis inspirado outro día porque hoxe non dou escrito nada ao xeito (estou nunha cafetería pode ser condicionante) enfín sen máis beixiñooosss.

O ordenata e mais eu

2006-04-05T11:05:00.000-07:00

Mi madriña hoxe tou intoxicada de ordenata i é que por mor dun traballo que teño que facer levo tudo o día carretando o becho de aquí pra ló e daló pra qui, e só quería vir aquí facerlle un saúdo señor blog para que non de amole comigo xa que onte nin isto fixen. Ben o máis coñero e que o traballo era sobre o impacto das TICs na sociedade e na educación polo que a saturación foi dobre.

Sabedes o peor¡¡¡ que o Word ou cando menos o meu é diglóooooooooosico e non fai máis que mudarme a opción de predeterminar "Gallego" polo "Español" e iso non fixo máis que desquiciarme cada vez máis , perooooooo respiro.... xa esta entregadiño e ben estregadiño Porque,modestia fóra(isto é como cando din:"no es por nada pero..." e xa estás agardando un discurso noxento) penso que me quedou "mini curioso" (que diría algunha tola focega).

Para continuar un día de traballo intenso(por deixar todo para o final e como xa me dixo Maruca:"Mira chica esque yo soy caótica pero tú me ganas"¡)choveee e choveee e non podo ir a Carballeira ;((( porque maña teño unha clase á que téño que ir por narices.E chámanme pra dicirme que tan aliiii coasssssss gaitassssss pandeiretasssss bomboooooooo cabaquinhhhhooo estes frebudos/as son do peorciño non hai festa que non teña a nosa pegada ;P

Pois iso mais a pesar de todo estou leda pq xa entreguei o traballo ,porque teño os adentros tranquilos e morro coas ganas de cantar e cantar e voltar a cantar e a iso me dirixoo porque hai outra frebudiña que tamén quedou na capi e que ten unha voz fermosisima coa que facer un dúo que salvando a miña torpeza natural pra facer voces non ha de soar nada mal.A cita é en "O xa chegou" alguén se apunta ¿? vos volo perdedes por estar na Carballeira esa hippiosa , aleeeeeeeee AMOR E PAZ a ver se mañá veño facerche unha nova visita sr blog

2006-04-03T04:43:00.000-07:00

Os luns sempre teño a dúbida de como afrontar outra semana máis nas que as obrigas da faculdade se xuntan con outras obrigas que teño muito abandonadas mais que precisamente por iso teño máis preguiza en poñerme a traballar dunha vez.

Alén disto analizo a falla productividade da finde , que só se viu alterada polos risos ,bailes e conversas que mudan a cotidianidade e cado menos dan folgos para o traballo semana.

X certo vos tedes algún bolso que vos roube as cousas , eu teño grandes sospeitas de que o meu é un ladron sen corazón que me deixa sen chisqueiros.

ARRECHUCHOS

Auga

2006-03-29T08:36:00.000-08:00

Onte vin unha peli ben fermosa , máis ao mesmo tempo tristeira.Coma sempre os intereses dos sectores privilexiados manteñen as inxustizas e atopamos mil xeitos de encubrir esta realidade.

Así, ser muller nun país cunha forte tradición relixiosa(non adoitan ter muito respeto polo sexo feminino) e cunha difícil situación económica supón ser a diana perfecta para a barbarie

Ser profesor

2006-03-28T08:49:00.000-08:00

Este texto tireino desta páxina http://www.cordossonhos.blogspot.com , acompañada da foto dun meniño encantador que gostaría de ver muito máis a miúdo

2006-03-28T08:46:00.000-08:00

Ser professor é
A paciência inesgotável,
O voluntário do ensino,
Com uma frescura inexorável,
Alguém sempre tolerável,
Que ama todo o seu menino.

Ser professor é
A paixão por algo desconhecido,
Amar o que não se vê,
Quem ri com o vivido,
Quem encoraja o deprimido,
Quem chora quando aluno já lê.

Ser professor é
Um destino cheio de sentimentos,
Onde se misturam tristeza e alegria,
Onde se misturam novidade e saudade,
Mas momentos que fazem cada dia,
De um professor de verdade.

Ser professor só o é
Para quem o gosta de ser…

Pesadelos

2006-03-28T03:24:00.000-08:00

Comezo este blog con mal pé .Menuda noite de perros , e é que os pesadelos viñeron a apoderarse da miña habitación e esta mañá houbo clase , de tódolos xeitos xa me vou recuperando e non hai mellor remedio que unha sestiña pra espabilar.

Por certo xa configurei o blog para que poidades comentar todo o que queirades e máis.Bicooosss